We blijven even bij de baby's... Volgens mij heb ik last van het lege-buik-syndroom. Niet te verwarren met het lege-nest-syndroom, want het is hier in huis druk genoeg. Eigenlijk zie ik ze voorlopig ook nog niet op zichzelf gaan wonen.
Na 4 kinderen zou je zeggen dat je wel klaar bent. Alle slaapkamers zijn gevuld, ondanks ons enorme huis met 5 slaapkamers. En in deze dure tijd van het jaar zou nog een erbij ook niet zo slim zijn. Toch blijft het kriebelen, en is er nog steeds dat stemmetje dat zegt "aaaaaah, nog eentje dan??".
Nee dus. Mijn huis is een puinzooi, we vissen schone kleren van de waslijn of uit de wasmand, mijn laatste tentamen heb ik op het nippertje gehaald en ik heb nergens tijd meer voor. Dus geen nieuwe baby's meer hier. En daarom stort ik me maar op die babyboom in onze omgeving (zouden die kriebels daar door komen?). Een vriendje van Sam kreeg een klein broertje. Dat vond ik een mooi excuus om zo'n ieniemienie-pakje in maatje 56 te maken. Natuurlijk met naam, in vrolijke kleuren omdat de mama daar zo van houdt, en een stoere dino erop.
1 opmerking:
Eeeeenig zeg, zon blog! Ik zou er eigenlijk ook mee moeten beginnen, maar dan schrijf ik er twee of drie en vergeet ik het weer, ik ken mij.
Je schrijft mooie verhaals,
Kus van je broer!
Een reactie posten