Emancipatie

Al zo'n beetje sinds mijn geboorte voel ik die enorme drang om de dingen anders te doen dan anderen. Ik denk dat ik daarover niet veel hoef uit te leggen, want dat doe ik al vaak genoeg;-) Maar goed, ik wil dus ook graag zo'n vrouw zijn die zelf wel haar mannetje staat. Meestal denk ik daar overigens niet aan hoor, en lijk ik verder heel normaal. Maar ik heb van die buien waarin ik dan vind dat ik best wel zelf die kapstok aan de muur kan hangen, dat die babykamer vanmiddag, en vooral niet pas vanavond in elkaar moet staan, waardoor ik het wel even alleen doe.

Diezelfde drang naar zelfstandigheid heeft er ook voor gezorgd dat ik in een mooie auto rij. Waar de meeste vrouwen het moeten doen met het zogenaamde boodschappenautootje, oftewel een koekblik op wielen, eis ik hier gewoon de mooie, grote gezinsauto op voor mijn dagelijkse ritjes. En dus gaat Nico naar z'n werk in een kleine, oude 205 terwijl ik boodschappen doe met een enorme Chysler Voyager.

Nadeel van 2 auto's is onmiskenbaar dat alles wat je hebt, ook wel eens stuk kan gaan. En laat de kans op problemen nou bij een oude auto vrij groot zijn..... De 205 moest vandaag dus echt naar de garage, waarschijnlijk iets met het brandstoffilter. Omdat Nico gezegend is met een vrouw die haar mannetje staat, wil ik dat best doen zodat hij fijn kan werken. Dus ik vanmorgen in de 205 gekropen, op weg naar de garage. Ik voelde enige weerstand van de 205, die had er echt geen zin meer in.

Maar alles ging redelijk goed, totdat er een obstakel op de weg was. Degene die het stoplicht heeft uitgevonden wil ik vandaag even niet tegenkomen, want natuurlijk ging het mis toen ik moest wachten voor rood. Er kwam nog een rochel en een kreun, en toen was er een oorverdovende stilte. Die duurde overigens niet lang, want al snel stond er een file van toeterende en boos kijkende medeweggebruikers achter mij. Daarop begon Boaz ook te mopperen, hij vond het geen goed idee om in de kou zo lang stil te blijven staan.

Al met al had ik toch zeker wel 3 minuten nodig om te bedenken wat ik zou gaan doen. Ik kon niet veel meer bedenken dan dat ik Nico maar moest bellen, en zo geschiedde. Voicemail.
En ja hoor, daar waren we weer: deze geëmancipeerde vrouw moest serieuze moeite doen om die eerste tranen te bedwingen. Nog eens Nico bellen, op z'n werknummer. "ja schat, ik weet het ook niet. Probeer iemand te vinden die 'm aan de kant kan helpen'. Ondertussen keek iedereen om mij heen steeds bozer en bozer, en na 300 keer starten zonder succes besloot ik maar uit te stappen in de hoop dat mijn charmante vertoning (ahum) een of andere knappe, sterke held op het idee zou brengen om mij uit deze benarde situatie te helpen. Niet dus (niet vergeten, ik moet DEZE week een afspraak bij de kapper maken!).

Nico maar weer bellen, of hij de garage even wilde bellen. Ondertussen kwam de eigenaar van een nabij gelegen lunchroom met het aanbod dat ik binnen wel even kon wachten. En daar ging mijn zelfstandigheid.... Al brullend ben ik naar binnen gelopen, Boaz deed gezellig mee. Na 3 slokken koffie en een poging van het personeel om mij te kalmeren, kwamen mijn helden (of ze ook knap waren laat ik even in het midden, sterk waren ze zeker wel).

Binnen 5 minuten concludeerden ze dat de auto maar weggesleept zou moeten worden. Ondertussen kwam ook de bloemist naar buiten, die bood aan om me even thuis af te zetten. Kijk, en dat ging mij dus weer te ver: als inmiddels weer gekalmeerde geëmancipeerde vrouw kon ik best zelf naar huis lopen. Was alleen even vergeten dat het vroor, en dat de schoenen van Boaz nog in mijn reeds weggesleepte auto lagen. Boaz vond het inmiddels ook echt niet grappig meer, en brulde zo hard dat iedereen onderweg hoofdschuddend bleef staan: zo een onverantwoorde moeder die haar kind op z'n sokken in de buggy zet en lekker gaat wandelen...

Inmiddels is de rust wedergekeerd. Boaz ligt heerlijk warm op z'n schapenvachtje te slapen. 205 staat bij de garage, hopelijk kan hij nog gereanimeerd worden. En ik heb even al mijn grootse plannen voor vandaag van mijn lijstje geschrapt. Morgen ga ik me wel weer verder emanciperen...