Vrijdag is boodschappendag. Dus zodra de kinderen naar school zijn, stap ik in de auto om alle boodschappen voor de komende week te halen. Nu moet het een beetje anders, omdat ik een baan heb (jeuj!). Ik werk nu op vrijdag, dus de boodschappen moeten op donderdag. Dus vanmiddag had ik mijn lijstje gemaakt, tassen en krat gepakt. So far, so good.
Jammer genoeg gooide een lekke band roet in het eten. Nog niet zo'n probleem, want wij betalen jaarlijks een klein fortuin aan de ANWB. Even een belletje, misschien wat wachten maar wie weet lukt het nog wel met de boodschappen. We hebben tenslotte geleerd van de vorige keer.
Ehm. "mevrouw, het lidmaatschap staat niet op uw naam".Jahaa, maar de auto staat ook op naam van mijn man, dus dat klopt wel hoor. Na een heel verhaal wat ik nog steeds niet helemaal begrijp, begint me langzaam duidelijk te worden dat de ANWB echt niet van plan is om te komen. Schijnt iets te zijn met 2 auto's, lidmaatschap op naam en geen 'partnerlidmaatschap'. Denk je in gemeenschap van goederen getrouwd te zijn...pfff!
Dus wederom jammer voor mijn emancipatieproces: toch maar even mijn wederhelft bellen. Die kwam met het geniale idee om de garage dan maar te bellen.. Tsja. (emanciperen is OOK een proces....)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten